Vier uur ’s ochtends land ik op Entebbe Airport. Als ik mijn bagage van de band heb gehaald en de aankomsthal binnenloop, word ik aangesproken. Ik heb geen behoefte aan een taxichauffeur en zeg dat ik geen interesse heb. De ‘taxichauffeur’ is not amused: hij blijkt agent in burger en eist inzage in mijn bagage. Zijn verbazing is groot als mijn fietskoffer open gaat.

Sleutelen voor publiek

Onder grote belangstelling sleutel ik even later buiten op de stoep mijn fiets in elkaar. Als ik vertel dat ik naar Kampala zal fietsen, zo’n 40 km van het vliegveld, verklaren de meeste omstanders me lachend voor gek.

“Can I make a suggestion, my friend?” Patrick, een van de omstanders, helpt me enthousiast bij het stapelen en vastbinden van al mijn bagage op m’n fietskarretje. Patrick is taxichauffeur (een echte) en geeft de groeiende groep belangstellenden tekst en uitleg over mijn fiets. Even later komt ook de agent in burger langs, vergezeld door een collega met een enorme mitrailleur onder zijn arm. Hij vraagt of ik er wel aan denk aan de linkerkant van de weg te fietsen, en of ik wel voorzichtig doe.

Fietsen bij zonsopgang

Terwijl de zon op komt fiets ik weg van Entebbe Airport. Op m’n fietskar zit de enorme fietskoffer stevig vastgebonden en mijn koerierstas hangt vertrouwd op mijn rug. De groep belangstellenden zwaait me uit. Het is warm, nu al. De weg slingert licht stijgend en dalend door een landschap van groene bomen en verweerde betonnen gebouwen. Langs de kant van de weg liggen verwaarloosde auto’s en zelfs hele vliegtuigen.

De weg vult zich langzaam met brommers en busjes. Er wordt getoeterd, veel getoeterd. Mensen lopen of staan wat langs de kant en waarschuwen elkaar zodra ze me in het oog krijgen. Ze lachen en zwaaien. Schoolkinderen rennen schreeuwend en lachend stukjes met me mee. Na een kleine 10 kilometer zie ik een groep wielrenners op me af komen.

Kampala Cycling!

De-Fietskoerier-Utrecht-Blog-Kampala_v9Richard, Shafik, Emma, Paul, Henri en William zijn door Yusufu gestuurd om me op te halen. Voordat ik het weet staat mijn fietskar op de ene Bullit vrachtfiets en m’n fietskoffer op de andere. We fietsen in treinformatie samen richting Kampala. Het is druk op de weg, we hebben geen tijd om elkaar te spreken, maar we lachen en joelen onderweg. En bloedserieus hangt de Kampala Cycling crew laag in het stuur als we dalen. Wat een enthousiaste fietsers.

Wauw

De weg, de mensen, de drukte, de brommers, de busjes, het getoeter, de warmte… Emma leidt ons kundig door de grootste verkeerschaos die ik ooit heb meegemaakt, recht naar het hostel waar ik voorlopig zal overnachten. Mijn eerste dag in Uganda was spannend, leuk en bijzonder. Geen enkele verwachting die ik vooraf had, haalt het bij de werkelijkheid. Ik ben enorm onder de indruk!

– Joeri